Monthly Archives: July 2015

Vrywaringskennisgewings

A3_bVrywaringskennisgewings bied beskerming aan eienaars en werknemers van winkelsentrums, stadions, parkeerareas en ander publieke areas. Alvorens hierdie  vrywaringskennisgewings effektief is, moet die kennisgewings aan bepaalde vereistes voldoen. Om verkeerdelik op hierdie vrywaringskennisgewings te steun, kan ʼn baie duur fout wees. Bepaal of die betrokke vrywaringskennisgewing voldoende is om jou en jou werknemers te beskerm.

Vrywaringskennisgewings word dikwels in winkelsentrums, stadions, parkeerareas en ander publieke areas gesien. Hierdie vrywaringskennisgewings word gebruik om die eienaar of werknemers van die tersaaklike area te beskerm, deur hom/haar vry te spreek van aanspreeklikheid, indien ʼn lid van die publiek van hierdie bepaalde area gebruik maak.

Vanuit regspraak blyk dit duidelik dat vrywaringskennisgewings wel afdwingbaar is, indien die kennisgewing op die korrekte wyse toegepas word. Die afdwingbaarheid van die vrywaringskennisgewings blyk duidelik vanuit die onderstaande uittreksel:

Durban’s Water Wonderland (Pty) Ltd v Botha and Another (168/97) [1998] ZASCA 115; [1999] 1 All SA 411 (A)

“If the language of a disclaimer or exemption clause is such that it exempts the proferens from liability in express and unambiguous terms effect must be given to that meaning. If there is ambiguity, the language must be construed against the proferens. (See Government of the Republic of South Africa v Fibre Spinners & Weavers (Pty) Ltd 1978 (2) SA 794 (A) at 804 C.)”

Volgens regspraak, moet twee belangrike faktore oorweeg word om te bepaal of ʼn vrywaringskennisgewing wel afdwingbaar is.

Eerstens, uit die Durban’s Water Wonderland-saak, is dit duidelik dat die betrokke  kennisgewing slegs effektief is, indien die bewoording van die kennisgewing nie dubbelsinnig is nie. ʼn Definitiewe vereiste is dus dat die kennisgewing duidelik en sonder enige dubbelsinnige bewoording uiteen gesit moet word. Die bewoording moet van so ’n aard wees dat die Verweerder gevrywaar word wanneer die publiek die kennisgewing lees. Dit moet egter bygevoeg word dat enige alternatiewe betekenis aan die kennisgewing nie te wyd geïnterpreteer moet word nie. Daar word dus bloot verreis dat die inhoud en betekenis van die kennisgewing duidelik is aan enigiemand wat dit lees. Hierdie toets word geïmplementeer sodat ʼn vae en dubbelsinnige stelling nie as voldoende beskou word om die publiek te bind volgens die sogenaamde “quasi mutual assent”-leerstuk nie. Hierdie leerstuk is die onderliggende regsbasis wat ʼn persoon bind aan die inhoud van ʼn vrywaringskennisgewing.

Die volgende voorbeelde van bewoording kan oorweeg word: “Die eienaar van die eiendom word hiermee gevrywaar” of “die eienaar, besturende agent en enige ander werknemer word hiermee gevrywaar” In die eerste voorbeeld word slegs die eienaar van die eiendom gevrywaar terwyl die tweede voorbeeld ook die besturende agent van ʼn eiendom asook enige werknemer vrywaar. Die eerste voorbeeld sou nie voldoende gewees het indien die skade aan ʼn lid van die publiek veroorsaak was deur die nalatigheid van ʼn werknemer nie, aangesien werknemers duidelik nie binne die bestek van die kennisgewing geval het nie. Dit is dus belangrik om te verseker dat die inhoud van ʼn vrywaringskennisgewing duidelik, verstaanbaar en voldoende is om alle partye te beskerm wat beskerming nodig het.

ʼn Verder kwessie wat ingedagte geneem moet word, wanneer die afdwingbaarheid van ʼn vrywaringskennisgewing oorweeg word, is die vraag of die kennisgewing duidelik sigbaar is. Die kennisgewing kan slegs afdwingbaar wees indien dit behoorlik vertoon is, sodat lede van die publiek dit gesien het of dit behoort te gesien het. Praktiese kwessies, soos die grootte van die kennisgewing, die afstand tot by die kennisgewing, die sigbaarheid daarvan, die lettergrootte en – tipe en die posisionering van die kennisgewing moet ook in ag geneem word. Hierdie toets word geïmplementeer aangesien die inhoud daarvan slegs binne die kennis van die lid van die publiek beskou kan word, indien die kennisgewing van so aard was dat die publiek dit maklik kon raaksien. Wanneer ʼn vrywaringskennisgewing dus gebruik word, moet die bogenoemde faktore in gedagte gehou word.

Dit is duidelik dat ʼn vrywaringskennisgewing ʼn effektiewe metode van beskerming kan wees, veral wanneer dit gebruik word in areas wat lede van die publiek dikwels besoek. Die gebruik van ʼn vrywaringskennisgewing is egter ʼn potensiële problematiese praktyk, aangesien daar verseker moet word dat die bewoording en plasing van die kennisgewing voldoende is om daarop te steun. Daar word aanbeveel dat ʼn prokureur die bewoording van die kennisgewing moet nagaan, voordat dit in gebruik geneem word.

Verwysingslys

Sake

Durban’s Water Wonderland (Pty) Ltd v Botha and Another (1999) 1 All SA 411 (A)

Government of the Republic of South Africa v Fibre Spinners & Weavers (Pty) Ltd 1978 (2) SA 794 (A)

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

Annulment of a marriage

A2_bConsent is an essential element of a valid marriage and the parties to a marriage must confirm before the marriage officer during a civil ceremony that they voluntarily consent to marry each other.[1] There are certain circumstances where it can be said that consensus was not present, and this will be discussed below.

Six months after John marries Laura they decide that they want to start a family. John finds out from the doctors that he is sterile and cannot have children. Laura is distraught and contacts her attorney, saying that she would never have married John if she had known that he could not have children. Laura’s attorney explains to her the circumstances in which consensus will either be lacking or materially deficient, in which case the marriage can be annulled (set aside).

Firstly, a material mistake will result in a lack of consensus. A material mistake is limited to where there is a mistake as to the identity of your spouse or a mistake regarding the actual act of marriage in that you did not understand that the ceremony in which you took part resulted in marriage with the other party. In these circumstances there is uncertainty as to whether the marriage never came into existence or if it can be set aside. One may also make mistakes regarding the personal characteristics of your spouse. This may only be a ground on which the validity of the marriage can be challenged if these are material characteristics. The decision whether a mistake regarding a personal characteristic is material or not rests with the Court.[2]

Secondly, a misrepresentation by your spouse may justify the setting aside of a marriage if that misrepresentation relates to a material aspect of the marriage. In the scenario above, if John was aware of the fact that he was sterile before entering into the marriage with Laura, then Laura could attempt to prove that she was misled and state that if she was aware of John’s sterility, she would never have married him. However, if John was unaware that he was sterile, this is not a sufficient ground on which to set a marriage aside.[3]

Thirdly, if one of the parties was unduly influenced or placed under duress to marry the other party by any person including but not limited to the party to which they have been married, then there is no consensus and the marriage can be set aside.[4]

Fourthly, impotence, being the inability to have sexual intercourse, may be a valid ground for setting aside a marriage, but this will not be so if it was reasonably foreseeable at the time that the marriage was entered into that sexual intercourse wouldn’t take place based on factors such as age or illness.[5]

Fifthly, if the scenario above was altered to read that Laura was pregnant with another man’s baby at the time that she married John then he could apply to have the marriage set aside on the basis that this state of affairs would most likely result in an unhappy marriage. He may only make this application if he was unaware of the pregnancy at the time that they were married and if he has not waived his right to have the marriage annulled.[6]

Bibliography:

  • Robinson JA, Human S, Boshoff A, Smith BS, Carnelley M, Introduction to South African Family Law, 4th, 2009, 92 – 94.
  • Heaton J, South African Family Law 3rd, 2010, 37.
  • Marriage Act, 25 of 1961.

[1] Section 30(1) of the Marriage Act, 25 of 1961.

[2] Robinson JA, Human S, Boshoff A, Smith BS, Carnelley M, Introduction to South African Family Law, 4th ed. (2009) 92.

[3] Robinson JA, Introduction to South African Family Law, 4th ed. (2009) 93.

[4] Robinson JA, Introduction to South African Family Law, 4th ed. (2009) 93.

[5] Heaton J, South African Family Law, 3rd ed. (2010) 38; Robinson JA, Introduction to South African Family Law, 4th ed. (2009) 94.

[6] Heaton J, South African Family Law 3rd ed. (2010) 37; Robinson JA, Introduction to South African Family Law, 4th ed. (2009) 94.

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice

Onderhoud – Nie net vir minderjariges nie

A1_bWanneer die woord “onderhoud” genoem word, dink baie mense aan vroue wat onderhoud vir minderjarige kinders eis of alternatiewelik, vroue wat vir onderhoud van hul gewese mans eis. In hierdie artikel sal ons egter ‘n ouer se onderhoudseis teen hul volwasse kinders bespreek.

Mike Larry het ‘n dagvaarding van die Onderhoudshof ontvang om drie weke later vir ‘n onderhoudsaak te verskyn, maar Mike het geen vrou of kinders nie en het verward gewonder of die Hof dalk ‘n fout gemaak het. Mike het die Onderhoudshof bygewoon om uit te vind of daar dalk ‘n fout in die dokumentasie was. Wat hy uitgevind het, het sy moed laat sak en kort daarna sy bankrekening ook.Mike se vader, Jermaine, het ‘n aansoek voor die Onderhoudshof gebring vir onderhoud vanaf Mike, aangesien hy geen werk gehad het nie en dus geen inkomste nie. Mike het sy prokureur gevra of dit moontlik is, en die antwoord was bevestigend.

Volgens die Wet op Onderhoud 99 van 1998 het ouers en kinders ‘n wedersydse onderhoudsplig. ’n Kind het ‘n plig om sy ouers en grootouers te onderhou, maar dit is altyd onderworpe aan die reël dat ondersteuning eerste van die naaste familielid geëis moet word. Die basis van ‘n kind se plig om sy ouers te onderhou is gegrond in die gevoel van pligtigheid of filiale jammerte (met betrekking tot of vanaf ‘n seun of dogter). In sekere omstandighede kan selfs ‘n minderjarige kind ‘n plig hê om sy ouers te onderhou. ‘n Ouer wat onderhoud van ‘n kind eis, moet sy of haar behoefte bewys, asook die kind se vermoëns om hom/haar te ondersteun. ‘n Strenger maatstaf van nood is op ouers as kinders toegepas; hulpbehoewendheid van ‘n ouer is hiervoor ‘n vereiste.

Die owerhede het nie heeltemal duidelikheid oor bogenoemde nie. In Oosthuizen v Stanley het die Hof van die “kwaliteit en toestand van die persone wat ondersteun moet word” gepraat. In dieselfde saak is daarop gedui dat waar ‘n ouer ondersteun moet word, dit nie net die ouer se eie behoeftes is nie, maar ook dié van die ouer se afhanklikes wat in ag geneem moet word. In van Vuuren v Sam Rabie het die regter na dieselfde maatstaf verwys, maar het beklemtoon dat die ondersteuning van ouers tot die basiese behoeftes beperk moet word, naamlik kos, klere, skuiling, medisyne en sorg in tye van siekte. Ter ondersteuning hiervan het die Regter verwys na Surdus v Surdus en gesê dat, in die beoordeling van die kwaliteit en toestand van die persoon wat ondersteun moet word se lewe, dit hoofsaaklik sy huidige en nie sy vorige situasie is nie wat oorweeg moet word, maar dat die Regter sy eie diskresie moet uitoefen in die bepaling hiervan. Byvoorbeeld, ‘n ouer wat voorheen ryk was en nou deur moeilike tye gegaan het, moenie verplig wees om arm-manskos te eet nie. Daar is aangevoer dat die maatstaf van behoefte nie so streng vertolk moet word dat dit die hele konsep van ‘n wedersydse verpligting vernietig nie.

Die volgende kan ook oorweeg word wanneer ‘n ouer aansoek doen om onderhoud vanaf sy/haar kind:

  1. Broers en susters;
  2. Ekstra inkomste; en
  3. Lewenskwaliteit.

In terme van die gemenereg het ‘n buite-egtelike kind ‘n plig om sy/haar ma te onderhou, maar of die pa ondersteun moet word, moet nog beslis word. Daar kan egter aangevoer word dat ‘n buite-egtelike kind aanspreeklik kan wees om sy/haar pa te onderhou in terme van Artikel 16 van die Kinderwet 38 van 2005.

Ten slotte, as jy voel dat jy onregverdig vir ‘n onderhoudseis geteiken word, raadpleeg beslis jou prokureurs sodat hulle jou kan inlig oor jou regte en verantwoordelikhede.

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.