Monthly Archives: January 2015

Verkeersbeampte le beslag op jou selfoon: Wat moet jy weet?

Volgens die Ordonnansie mag ‘n gemagtigde beampte in die belang van publieke veiligheid ‘n kommunikasietoestel konfiskeer, mits hy die eienaar inlig oor die redes daarvoor. Hy moet ‘n kwitansie aan die eienaar uitreik wat die plek waar sy eiendom teruggeëis kan word, aandui, en hy moet alle prosedures wat in enige beleid van die stad oor konfiskering en beslaglegging vervat is, volg.[2] Die beleid van toepassing in die Stad Kaapstad is bekend as die Standaard Werkproses op die Beslaglegging van Goedere en Diere, 2012.

‘n Gemagtigde amptenaar wat in terme van enige Ordonnansie van die Stad optree, moet ‘n kwitansie aan die oortreder gee vir enige eiendom wat verwyder en op beslag gelê is. Hierdie kwitansie moet die volgende aandui:

  • ‘n Lys van die eiendom wat verwyder is;
  • die toestand van die eiendom (want die eiendom moet teruggegee word in dieselfde toestand as waarin dit was toe dit verwyder is);
  • die adres waar die eiendom geberg gaan word;
  • die ure waartydens die goedere afgehaal mag word;
  • die maksimum tydperk vir die berging van die eiendom voordat daarmee weggedoen kan word;
  • die voorwaardes vir die vrystelling van die eiendom waarop beslag gelê is;
  • die naam en kantoornommer van ‘n raadsamptenaar aan wie enige betoog oor die beslaglegging gerig kan word;
  • die afsnydatum en -tyd vir die rig van die betoog;
  • die terme en voorwaardes van die verkoop van eiendom wat nie teruggeëis is nie, per openbare veiling.[3]

Die Stad mag enige nie-teruggeëisde sellulêre stelsel negentig dae na die beslaglegging per openbare veiling verkoop wat in die plaaslike koerante geadverteer is. Munisipale amptenare en raadslede, hul gades, familie en kennisse mag nie hierdie eiendom koop nie. Fooie mag gehef word vir die berging van die sellulêre toestel, asook enige ander koste wat deur die raad aangegaan is in die tydperk van beslaglegging. Hierdie fooie word deur die raad bepaal en mag van tyd tot tyd aangepas word. Fooie en boetes moet by die Raad se kontantkantoor tussen 08:00 en 16:00 op Maandag tot Vrydag betaal word.[4]

Eiendom mag aan die eienaar of sy/haar verteenwoordiger teruggegee word op voorlegging van bewys van betaling van alle fooie wat met die beslaglegging verband hou en enige boetes wat tydens beslaglegging opgelê is. Eienaars of hulle verteenwoordigers kan hul eiendom afhaal tydens die tye en op die plek aangedui in die skutkennisgewing wat op die oortreder bedien is.[5]

Beamptes van die Stad moet redelike stappe neem om enige skade aan eiendom waarop beslag gelê is, te voorkom, maar hulle sal nie verantwoordelik wees vir enige skade wat aan die eiendom gerig is waar ‘n redelike sorgsplig uitgeoefen is nie. Digitale foto’s moet van alle goedere waarop beslag gelê is, geneem word.[6]

‘n Persoon wat ‘n bepaling van hierdie Ordonnansie oortree, pleeg ‘n misdryf en ‘n persoon wat so ‘n misdryf pleeg, is by skuldigbevinding aanspreeklik vir ‘n boete of gevangenisstraf van nie meer nie as 3 jaar, of beide.[7] 

Verwysingslys

  • Die Stad van Kaapstad: Verkeers Ordonnansie, 2011.
  • Standaard Werkproses op die Beslaglegging van Goedere en Diere, 2012.

[1] A 38(1) van die Stad van Kaapstad: Verkeers Ordonnansie.
[2]A 38(4) van die Stad van Kaapstad: Verkeers Ordonnansie.
[3] A8, A9 van die Standaard Werkproses op die Beslaglegging van Goedere en Diere, 2012.
[4] A10, A11 van die Standaard Werkproses op die Beslaglegging van Goedere en Diere.
[5] A12 van die Standaard Werkproses op die Beslaglegging van Goedere en Diere.
[6] A16 van die Standaard Werkproses op die Beslaglegging van Goedere en Diere.
[7] A39 van die Stad van Kaapstad: Verkeers Ordonnansie.

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

Disputes with body corporate: Homeowners remedies

Even though the homeowner did not park on his allocated parking bay, he could not understand why his vehicle got clamped for parking outside of his own front porch, when he was in and out of the house during the day. It seemed highly unfair and unreasonable to the homeowner.

It is a truism that every homeowner cannot do as he pleases as this would lead to total disorder in the sectional title scheme, and it is the duty of the trustees of the body corporate to enforce rules on owners and tenants alike. When one buys a property in a sectional title scheme one will more often than not find a provision in the agreement which states that homeowners, inter alia, will abide by the rules of the body corporate.

This begs the question whether or not the homeowner’s hands are tied if the rules were amended by a special decision taken at a general meeting by the trustees of the body corporate.

Remedies available to homeowners and tenants

If there is reason to believe that the trustees of the body corporate of a sectional title scheme have acted ultra vires (outside their powers), homeowners have a choice of two remedies –  either arbitration or an interdict.

1.         Arbitration step-by-step

The discontented homeowner could apply for arbitration, the duration of which should not exceed a maximum of 52 days.

In terms of Section 71 of Annexure 8 of theSectional Title Act 95 of 1986, the purpose of arbitration is not, as some believe, to achieve compliance. The prescribed process requires the discontented homeowner to submit his dispute in writing to the trustees of the body corporate of the sectional title scheme within 14 days of the problem arising, whereafter the trustees will review and attempt to settle the matter. Should the problem still not be resolved, either the homeowner or the trustees of the body corporate can request that the matter be referred for arbitration. 

The arbitrator has wide discretion in making a costs award. He may order payment by one party, by more than one jointly, or in specific proportions, depending on the outcome of the arbitration. The arbitrator’s decision may be made an order of the High Court upon application by either party, or a party affected by the arbitration. 

2.         Alternative remedy

There is a further remedy available to the homeowner, namely an interdict or any form of urgent or other relief by a court with jurisdiction.

But this line of action has elicited the following warning:

Furthermore, the interdependence of the owners and occupants of units and the unavoidable requisite of harmonious co-existence render an interdict inadequate and indeed improper in the sectional title context. A successful application for an interdict can permanently ruin the harmony of a scheme (LAWSA aw para 238). 

In essence, if the rules of your body corporate allow the trustees to clamp your wheel should you disobey the rules, and you have reason to believe that your Body Corporate is acting outside of its powers and/or the rules are unreasonable, you may follow the steps as set out above.

NOTE TO ATTORNEYS: See Section 71 of Annexure 8 of the Sectional Titles Act 95 of 1986. 

REFERENCED WORK:
See the article “Managing the Unmanageable” by Tertius Maree, published in De Rebus, August 1999.
Also see the article “Arbitration in Sectional Title Disputes” by Tertius Maree, published in De Rebus, August 1998. 

Ronnilie Theron
Honey Attorneys

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice.

Wees versigtig wat jy se of skryf

Die skending van iemand se naam is deesdae ‘n ernstige oorweging tydens interaksie met die skryf van briewe, e-posse en algemene gesprekke. ‘n Eiser moet eerstens bewys dat die kommentaar wat oor hom of haar gemaak is, gepubliseer is (geopenbaar aan iemand anders as die eiser) en tweedens dat die kommentaar prima facie lasterlik tot sy reputasie is. Sodra dit bepaal is, berus die onus (bewyslas) op die verweerder om te bewys dat sy optrede nie onregmatig was nie (m.a.w. sonder opset).

Onregmatigheid is gebaseer op opset in teenstelling met nalatigheid. Selfs waar dit vasstaan dat die verweerder onregmatig opgetree het, mag hy steeds ander verwere hê soos:

  1. Dat die woorde die waarheid is;
  2. Dat die kommentaar in openbare belang is;
  3. Dat die kommentaar slegs ‘n opinie was en nie as ‘n feit weergegee is nie;
  4. Dat die kommentaar billik was onder die omstandighede;
  5. Dat die kommentaar gemaak is onder omstandighede van gekwalifiseerde privilegie, byvoorbeeld waar iemand ‘n plig het en die ontvanger ‘n plig het om daarvan kennis te neem.

Die feit dat die kommentaar die waarheid is, beteken nie dat dit nie skending is nie. Die toets om die skendingswaarde te bepaal, is of die redelike persoon van gewone intelligensie dit as neerhalend sou verstaan het. Die verweerder kan slaag met sy verweer dat sy kommentaar billik en in openbare belang was, mits daar geen element van opsetlikheid in is nie. Die eiser hoef maar slegs te bewys dat die verklaring prima facie op ‘n skending van sy reputasie neerkom en dat dit gepubliseer is.

Publikasie kan teenoor ‘n spesifieke persoon of binne hoorafstand van die algemene publiek plaasvind, en dit word as materieel beskou as dit hoorbaar is aan ander of onder die publiek versprei word soos in ‘n boek, plasings op webtuistes, of bulletinborde op die Internet.

Die onus rus op die verweerder om sy  verdediging op ‘n balans van waarskynlikhede te bewys. Wat dit beteken, is dat die twee weergawes oorweeg moet word en die hof besluit dan op die mees waarskynlike weergawe onder die omstandighede. Wanneer die hof egter nie kan besluit watter weergawe die waarheid is nie en waar dit as verdediging geopper is, sal die verweerder nie met sy verdediging slaag nie.

In ‘n demokrasie is kritiek, ondeurdagte beskuldigings en insinuasies – soms onbillik en ongegrond – deel van die politieke speelveld, en regdenkendes in ‘n gemeenskap dink gewoonlik nie minder van politici wat die onderwerp van sulke kommentaar deur opposisiepartye of politieke kommentators is nie. Die konteks veroorsaak dalk dat wat andersins lasterlik sou wees, niks meer as misbruik is nie. Die howe laat baie grasie toe vir politieke debat en politici behoort nie oorhaastig te reageer nie. Nietemin is dit belangrik dat howe toegewings maak, maar nie immuniteit gee nie en dat daar beperkings is: enige toegewing behoort vir politieke inligting, aktiwiteite of sake wat verband hou met die land se politiek te wees, maar nie meer as dit nie, en onderskeid moet ook getref word tussen ongevraagde aanvalle op die integriteit en reputasie van politici en ‘n aanval op iemand se politieke sienings, beleid en optrede. Die howe moet die waardes van openheid, deursigtigheid en rekenskap toepas, en tog steeds integriteit en privaatheid beskerm. Dit blyk dat die grense oorskry word waar bymotiewe of eeneerbare gedrag ter sprake is.

Verwysings:

Law of South Africa, Volume 8(1) – Second Edition Volume
Delta Motor Corporation (Pty) Ltd, vs Van der Merwe, 2004 (6) SA 185 (SCA)
Constitution of the Republic of SA, 1996 ss 10 and 16
National Media Ltd vs Bogoshi, 1998 4 All SA 347 (SCA)

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

What happens if I die without a will?

The problem is that, should a person die without leaving a valid will, in other words intestate, his/her estate will be administered and distributed according to the stipulations of the Intestate Succession Act  No 81 of 1987.

Below is a basic example of the effect an intestate death will have on the distribution of an estate. Should the composition of the beneficiaries of the deceased be more complex, the administering of the estate in terms of the Intestate Succession Act will also become more complicated.

Let us assume that person A dies and the value of his estate is R1.8 million. He is survived by his wife (B) and 2 children, of which one is of age and the other is a minor. 

Scenario 1:

A and B is married out of community of property.

B inherits R125 000 or a child’s portion, whichever is the largest.

A child’s portion is calculated by dividing the total value of the estate by the spouse and number of children, in other words R1.8 million/3 = R600 000.

The spouse and children therefore inherits R600 000 each.

The inheritance of the minor will be paid to the Master’s Guardian’s Fund, as there is no will which determines that the minor heir’s inheritance should be placed in e.g. a Testamentary Trust, where the funds will be administrated on behalf of the minor until he/she becomes of age or reaches any other specified age. 

Scenario 2:

A and B is married in community of property.

B inherits 50% of the estate due to the marriage in community of property.

B also inherits R125 000 or a child’s portion, whichever is the largest, with regard to the other half of the estate.

A child’s portion is calculated by dividing half of the total value of the estate by the spouse and number of children, in other words R900 000/3 = R300 000.

The spouse inherits R1.2 million and the children R300 000 each. 

The inheritance of the minor will be paid to the Master’s Guardian’s Fund, as there is no will which determines that the minor heir’s inheritance should be placed in e.g. a Testamentary Trust, where the funds will be administrated on behalf of the minor until he/she becomes of age or reaches any other specified age. It is therefore clear that Intestate inheritance may result in an unpractical and often even impracticable division of assets.

The fact that the inheritance of the minor will be paid to the Master’s Guardian’s Fund may place the spouse in such a dilemma that she has to devise plans to finance the amount payable to the Master’s Guardian’s Fund to the benefit of the minor heir. Alternatively she could register a mortgage against an immovable property in favour of the Master’s Guardian’s Fund.

In case of death without a valid will there will of course be no person or institution appointed to support the surviving spouse in the administering of the estate. This should not usually present a huge obstacle, but the spouse should consider carefully which person or institution she appoints to assist her in this task. She should also negotiate the Executor’s fee with the relevant person or institution before the administering of the estate commences.

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice.

Verkoop van onroerende eiendom en die Nasionale Kedietwet

Die partye kan selfs ooreenkom om ‘n verband op die eiendom te registreer as sekuriteit vir die afbetalingsreëling.

Wat die partye egter nie in gedagte hou nie, is dat daar dan ‘n kredietooreenkoms tot stand kom soos gedefinieer in die Nasionale Kredietwet (hierna genoem die Wet) en dat in sekere omstandighede die verkoper verplig sal wees om as kredietverskaffer te registreer.

Om te bepaal of die Wet van toepassing sal wees op die transaksie en verder of die verkoper as ‘n kredietverskaffer moet registreer, sal ‘n mens die volgende versigtig moet oorweeg:

  1. Die Wet is van toepassing op alle skriftelike kredietooreenkomste waar die partye op armlengtegrondslag kontrakteer.
  2. Armlengte transaksies word nie in die Wet omskryf nie, maar dit sluit byvoorbeeld transaksies uit waar natuurlike persone wat in familieverwantskap met mekaar staan en interafhanklik is van mekaar of waar die een van die ander afhanklik is, en ook transaksies waarin elke party nie onafhanklik is van die ander en gevolglik nie noodwendig daarna streef om die grootste moontlike voordeel uit die transaksie te verkry nie.

Die wet is nie van toepassing nie waar:

  • Die verbruiker ‘n regspersoon is wie se jaarlikse omset of batewaarde meer as R1m is;
  • Die koper die Staat of ‘n orgaan van die Staat is;
  • ‘n “Groot” ooreenkoms (bv. ‘n verband van meer as R250 000) aangegaan word met ‘n regspersoon wie se batewaarde of jaarlikse omset minder as R1m is.

‘n Kredietooreenkoms sluit in ‘n kredietfasiliteit, ‘n krediettransaksie en ‘n krediet-waarborg  of ‘n kombinasie daarvan. Die relevansie is dat:

  • ‘n Kredietfasiliteit vereis dat fooie en rente betaal moet word;
  • ‘n Krediettransaksie nie noodwendig vereis dat rente of fooie betaalbaar is nie;
  • ‘n Afbetalingsooreenkoms sal kwalifiseer as ‘n krediettransaksie. ‘n Afbetalings-ooreenkoms is slegs op die verkoop van roerende eiendom van toepassing;
  • ‘n Krediettransaksie ook enige ander ooreenkoms insluit waarkragtens betaling uitgestel is en fooie en rente gehef word.

‘n Verband kwalifiseer as ‘n krediettransaksie [Artikel 8(4)(d)] en die belangrikheid hiervan is dat die Wet ‘n verband definieer as “‘n pand van onroerende eiendom wat as sekuriteit dien vir die verbandooreenkoms”. ‘n Verbandooreenkoms word gedefinieer as “‘n kredietooreenkoms wat gesekureer word deur die pand van onroerende eiendom.”

Artikel 40 van die Wet bepaal dat ‘n kredietgewer moet registreer as ‘n kredietverskaffer indien hy in meer as 100 kredietooreenkomste die kredietverskaffer is of waar die totale hoofskuld verskuldig aan die kredietverskaffer die bedrag van R500 000 oorskry. Die uitgestelde betalingsbedrag wat nie fooie of rente insluit nie, staan bekend as die hoofskuld.

Dit is dus duidelik dat as ‘n persoon sy onroerende eiendom verkoop aan ‘n individu (en die koper nie ‘n lening van ‘n bank verkry nie) en die partye ‘n verband op die eiendom registreer as sekuriteit, die verkoper as kredietverskaffer moet registreer, tensy die hoofskuld minder as  R500 000 is of die koper ‘n regspersoon is en die hoofskuld meer as R250 000 is.

Indien die verkoper nie geregistreer het nie, kan die implikasies daarvan vir die verkoper verreikende gevolge inhou aangesien die ooreenkoms nietig kan wees. In so ‘n geval sal die hof moet beveel dat:

  1. Die kredietooreenkoms nietig is vanaf die datum waarop die ooreenkoms aangegaan is;
  2. Die kredietverskaffer alle bedrae wat reeds betaal is kragtens die ooreenkoms met rente aan die verbruiker moet terugbetaal;
  3. Alle regte van die verkoper ingevolge die kredietooreenkoms om uitstaande bedrae te vorder, gekanselleer word of verbeurd verklaar word aan die Staat.

Die aansoekvorm om te registreer as ‘n kredietverskaffer kan gevind word op die webwerf van die Nasionale Kredietreguleerder (NKR) en so ook die berekening van die registrasiegeld wat betaalbaar is aan die NKR. Indien die verkoper nie reeds met die sluit van die lenings-ooreenkoms geregistreer het nie, laat die Wet hom toe om dit binne 30 dae na sluiting van die ooreenkoms te doen.

Verkopers moet versigtig wees wanneer hierdie tipe ooreenkomste aangegaan word, aangesien nie-nakoming van die vereistes van die Wet hulle duur te staan kan kom.

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

Kansellasie van daardie gimnasiumkontrak

Dit pla nie eers of die kontrak vir twee, drie of selfs vier jaar is nie. Hierdiejaar gaan jy by daardie voorneme hou!

Met die aanbreek van die winter bestee jy al hoe meer tyd op kantoor en voor die kaggel en minder tyd in die gimnasium. Teen Augustus herken jy die debietorder van die gimnasium op jou bankstaat, terwyl jy goed weet dat jy twee maande laas by die gimnasium was.

Die Wet op Verbruikersbeskerming (“die wet”) beperk die effek van ‘n vastetermynkontrak wat ‘n outomatiese hernuwingsklousule vir ‘n verdere vaste termyn bevat. Aangesien die wetgewer wye betekenis heg aan die terme goedere (“goods”) en dienste (“services”) sal die meerderheid vastetermynkontrakte binne die reikwydte van die wet val. Artikel 16 van die wet maak voorsiening daarvoor dat enige verbruiker ‘n langtermynkontrak kan kanselleer met skriftelike kennisgewing van twintig besigheidsdae, tensy die kontrak tussen twee juridiese persone is.

Die wet maak vervolgens voorsiening vir ‘n redelike kansellasieboete (“reasonable cancellation penalty”) wat deur die verbruiker aan die diensverskaffer betaal moet word weens die kansellasie van die vastetermynkontrak. Wat ‘n redelike kansellasieboete behels, sal afhang van die tipe en aard van die kontrak.

Lester Timothy van Deneys Reitz Prokureurs gebruik ‘n voorbeeld wat by die meeste van ons aanklank sal vind. ‘n Verbruiker sluit ‘n tweejaarkontrak met ‘n selfoondiensverskaffer. ‘n Selfoon word gelyktydig aangekoop, die koopprys waarvan maandeliks oor die tweejaartermyn afbetaal moet word. Die diensverskaffer het dus ‘n uitgawe aangegaan wat betref die selfoon.  Sou die verbruiker die kontrak kanselleer, is dit derhalwe aanvaarbaar dat die diensverskaffer die uitstaande balans van die selfoon as ‘n redelike kansellasieboete hef ten einde sy onkostes te verhaal.

Waar ‘n verskaffer geen noemenswaardige ekstra koste moet dra as gevolg van kansellasie van die kontrak nie sal die verskaffer afslag aan die verbruiker moet gee ten einde ‘n redelike kansellasieboete vas te stel.

Jy kan dus die gimnasium nader en skriftelik twintig werksdae kennis gee van jou voorneme om die kontrak te kanselleer. Afhangend van die bewoording in die kontrak en die oorblywende  kontraktermyn, sal jy ‘n redelike kansellasieboete moet betaal. Aangesien die gimnasium nie beduidende ekstra koste aangegaan het as gevolg van die kansellasie nie, sal jy geregtig wees op ‘n afslag op die oorblywende termyn van die kontrak.

Onderhandel oor die kansellasieboete met die gimnasium. Jy sal verras wees wat ‘n onmiddellike betaalaanbod as ‘n kansellasieboete kan vermag. En koop eerder hardloopskoene volgende jaar, selfs al is hulle duur. Hulle sal geduldig in jou klerekas wag tot die volgende Nuwejaarsdag …

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

Can you apply for a protection order against domestic violence, and what is the meaning of a domestic relationship?

Any person applying for this order is referred to as the “complainant” and the person that committed an act of domestic violence is referred to as the “respondent” by the Act.

There is a whole list of what is considered to be an act of domestic violence, and it is not limited to physical violence. Other acts of violence such as emotional, verbal, physiological, economic and sexual abuse are all deemed acts of domestic violence. The list extends the protection to intimidation, harassment, stalking and damage to property.

A “complainant” is any person (including a child in the care of the person), who:

  1. is or has been in a domestic relationship with a respondent and;
  2. who is or has been subjected or allegedly subjected to an act of domestic violence.

The Act requires that the complainant and the respondent have to be or should have been in a domestic relationship. The Act defines a domestic relationship as follows:

“domestic relationship” means a relationship between a complainant and a respondent in any of the following ways:

  1. they are or were married to each other, including marriage according to any law, custom or religion; 
  1. they (whether they are of the same or of the opposite sex) live or lived together in a relationship in the nature of marriage, although they are not, or were not, married to each other, or are not able to be married to each other; 
  1. they are the parents of a child or are persons who have or had parental responsibility for that child (whether or not at the same time); 
  1. they are family members related by consanguinity, affinity or adoption; 
  1. they are or were in an engagement, dating or customary relationship. including an actual or perceived romantic, intimate or sexual relationship of any duration; or 
  1. they share or recently shared the same residence. 

The Act casts the protective net very wide, if the definitions of both domestic violence and domestic relationship are considered.

Recently, the Supreme Court of Appeal delivered a judgement that specifically dealt with the interpretation of the definition of a domestic relationship in the Act. In Daffy vs Daffy (2012) 4 ALL SA 607 (SCA) the court held that the concept of “family” in section 1(x)(d) is extremely wide. More specifically, it was found that the definition of a domestic relationship is written poorly, and that the Act does not give a precise meaning in the definition.

The court held that the Act therefore has to be interpreted in order to clearly define the concepts of “domestic relationship”, “family” and “domestic violence”. In the interpretation of legislation, and this Act specifically, the underlying purpose of the statutory provisions has to be carefully considered and kept in mind. In other words, the reason why this Act was passed by government should be taken into account.

The court considered all the surrounding circumstances to determine whether the complainant’s health, safety and well-being were threatened by the respondent’s acts.

In the judgement, the court remarked on other cases where it was held that a domestic relationship involves persons sharing a common household (people living together under one roof). However, the court held that the legislature must have intended a wider definition, but not so wide as to include a mere blood relationship.

The implication of this judgement is far-reaching.

Every matter will have to be individually considered and the relevant factors taken into account. The definitions in the Act can no longer be interpreted as literally as before the Daffy-judgement.   Every court will have to use its discretion to decide whether the persons are indeed in a domestic relationship and can no longer accept that once they fall under the definition, the Act shall apply mutatis mutandis.

Domestic violence reports will have to be considered more carefully, as the complainant and respondent might not be in a domestic relationship and therefore the Act cannot apply. Those who investigate the claims of domestic violence will have to be alert and attentive to the narrower definition and ensure that the parties are indeed in a “domestic relationship”.

If you are a victim of domestic abuse and require a protection order for your own physical and emotional well-being, you should obtain legal advice sooner rather than later. Assistance by an attorney or legal aid clinic in the correct application for a protection order will ensure that the requirements are duly met and that the necessary and correct information be noted in the application.

A victim may also approach the court in his or her personal capacity. The clerks of the domestic violence court will assist you and should be friendly, empathetic and well versed in the requirements of the legislation.

It is of equal importance to obtain legal advice and representation if a protection order is sought against you, particularly as the process is sometimes abused and because of the dire consequences such an order can have on the criminal record of the respondent.

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice.

Hondebyt en die finansiele risiko vir die eienaar

Wanneer ‘n persoon deur ‘n hond gebyt word, kan die beseerde persoon aksie instel teen die eienaar van die hond vir die verhaal van skade. Skuld aan die kant van die eienaar is nie ‘n vereiste vir aanspreeklikheid om aanhangig gemaak te word teen die eienaar nie. Indien daar aan die vereistes hieronder voldoen word, is dit nie vir die beseerde persoon nodig om enige skuld aan die kant van die eienaar te bewys nie. Selfs al was die eienaar dus nie nalatig in enige opsig nie, kan hy/sy steeds aanspreeklik gehou word vir beserings of skade veroorsaak deur die hond.

Wat moet bewys word ten einde met so ‘n eis te slaag? 

Vir die beseerde persoon om te slaag met so ‘n eis moet die volgende bewys word:

  1. Die persoon wat gedagvaar word, moes die eienaar van die dier gewees het toe die voorval plaasgevind het. Die blote feit dat ‘n persoon in beheer van ‘n dier was, is nie genoegsaam nie;
  2. Die dier moet ‘n huishoudelike dier wees wat gevolglik enige wilde diere uitsluit;
  3. Die beserings was veroorsaak in omstandighede waar die dier strydig met sy eie natuur opgetree het. Die dier moes dus anders opgetree het as wat verwag kan word van ‘n goedopgeleide dier van daardie soort. Ons howe ag ‘n hond wat byt se optrede as strydig met sy aard. Waar die hond egter deur ander faktore uitgelok of geterg word, word dit nie geag dat die hond strydig met sy natuur optree nie;
  4. Die persoon wat beseer is, moet regmatig teenwoordig wees waar skade veroorsaak was. ‘n Persoon wat dus onregmatig ‘n perseel betree, behoort onder normale omstandighede nie met so ‘n aksie te slaag nie. 

Verwere beskikbaar vir die eienaar van die hond 

Alhoewel skuld aan die kant van die eienaar van die hond nie ‘n vereiste is, is daar ‘n verskeidenheid verwere beskikbaar aan die eienaar in die geval van ’n eis vir skadevergoeding.  Die verwere sluit die volgende in:

  1. Skuld aan die kant van die beseerde persoon. Byvoorbeeld die beseerde persoon het die dier geprovokeer deur hom te slaan, voorwerpe na hom te gooi of deur die dier te terg;
  2. ‘n Derdeparty het die skade veroorsaak. Byvoorbeeld ‘n derde persoon provokeer die hond, maak die hond seer of terg die hond met die gevolg dat die hond die beseerde persoon aanval;
  3. Provokasie deur ‘n ander dier. Byvoorbeeld waar ‘n ander hond die eienaar se hond aanval en die eienaar se hond dan die beseerde persoon aanval;
  4. Toestemming tot benadeling. Waar die beseerde persoon uitdruklik of stilswyend deur sy/haar optrede toestem tot benadeling. Dit sal byvoorbeeld die geval wees waar die persoon gebyt word, maar vooraf gewaarsku is teen die hond en waar die persoon byvoorbeeld verklaar dat hy/sy nie bang is nie. ‘n Hof behoort te bevind dat die persoon toegestem het tot moontlike benadeling en so ‘n aksie behoort nie te slaag nie. 

Watter skade kan geëis word? 

Met ‘n hondebyt kan ‘n wye verskeidenheid skade van die eienaar geëis word, wat onder meer pyn en lyding, verlies aan lewensgenietinge, ongeskiktheid en verminking, mediese uitgawes reeds aangegaan asook toekomstige mediese uitgawes, en verlies aan inkomste insluit. Selfs ‘n persoon wat ‘n aanval op ‘n ander waarneem, kon emosionele trauma beleef het (mits dit bewys word) en kan dan van die eienaar van die dier skadevergoeding eis.

Dit is gevolglik belangrik vir die eienaar van ‘n hond om bewus te wees van die potensiële aanspreeklikhede vir die optrede van sy dier. Die aanspreeklikheid kan ernstige finansiële gevolge inhou en eienaars moet voorsorg tref om hulle honde te beheer en veilig binne hulle eiendom te hou.

Korttermyn versekering 

Die meeste korttermyn versekeringspolisse maak voorsiening vir hierdie tipe aanspreeklikhede teen ‘n minimale koste. Neem tyd om die dekking met jou makelaar en/of versekeraar te bespreek. Eise van dié aard kan astronomiese proporsies aanneem en jou versekeraar kan help om jou teen die risiko te beskerm.

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

Sellers protection under voetstoots clause limited

A seller’s failure to do so could cost the seller in the long run, as per a recent ruling by the Supreme Court of Appeal in Banda & Fynn vs Van der Spuy (781/2011) [2013] ZASCA 23 (22 March 2013).

Examples of latent defects are a leaking roof or a faulty geyser. It basically includes any defects that cannot be seen with the naked eye. Prospective purchasers will, for example, not see water marks on a ceiling resulting from a leaking roof in the “dry” months.

In the abovementioned case the sellers failed to inform the purchasers about the true extent of the damage to the property’s roof. The sellers were aware of the fact that the roof leaked and had some repairs done to it to try and fix the problem. On closer inspection by specialists it was found that the cause of the leaks were twofold. Firstly, the wooden roof poles were inadequate to properly support the weight of the thatch roof and resulted in the gradual sagging of the roof. Secondly, the pitch of the property’s thatch roof was only 35 degrees and not 45 degrees as it should be, which would have at least ensured that rain water would run off the roof. The specialists testified that due to the pitch of the roof being 35 degrees, water ran into the roof and caused the thatch to rot more quickly. It was found that the initial repairs were therefore not sufficient to stop the roof from leaking in future. The purchasers only discovered this after registration of the property and the sellers had to fork out to replace the roof, as the problem could not be permanently solved by doing repairs to it. Even though the sellers were not aware of the bigger problem, namely the incorrect pitch of the roof, they were still held liable because they were aware that the repairs which they had done were not adequate.

On the other hand, patent defects are still the purchaser’s responsibility. Prospective purchasers cannot sit back and think that if any problems occur after occupation, the sellers will be held liable. A patent defect is defined as “one which will be apparent on an ordinary inspection”*. An example of a patent defect will be a crack in a wall which shows through the paint. It is a prospective purchaser’s duty to ask the sellers about such defects and get all guarantees from the sellers in writing.

It is clear that a mutual responsibility rests on sellers and purchasers regarding defects in a property. Sellers should be honest regarding latent defects and purchasers should be vigilant, when viewing a property, for any patent defects. It will be wise for sellers to rather negotiate a lower purchase price due to defects in a property, and to disclose them to the purchaser.  Failing to be honest with the purchaser could have huge financial implications for the seller after registration of the property. 

References:
Banda & Fynn vs Van der Spuy (781/2011) [2013] ZASCA 23 (22 Maart 2013)
*Dictionary of Legal Words and Phrases, 2nd edition, Claassen

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice.

Haastige hond verbrand sy mond

Mandie aanvaar verkeersboetes as ‘n “lewensfeit“ en beskou oortredings as die buig van reëls eerder as die pleeg van ‘n misdaad.

Maande later arriveer die verkeerskennisgewing in die pos en Mandie berei haar voor vir ‘n swaar boete. Sy is egter geskok wanneer die kennisgewing haar verwittig dat sy in die hof moet verskyn en dat sy strafregtelik vervolg word.

Mandie en die meeste ander Suid-Afrikaners is nie bekend met ‘n wysiging aan Artikel 35 van die Wet op Nasionale Padverkeer wat in 2010 aangebring is nie, waarvolgens ‘n voertuigbestuurder strafregtelik vervolg kan word vir die oorskryding met meer as 30km/h van die maksimum snelheidsperk en dat die rybewys van iemand wat skuldig bevind word,  opgeskort kan word.

Hierdie bepaling  kan ernstige gevolge hê vir baie padgebruikers. Nie net moet Mandie vir `n kriminele oortreding in die hof verskyn nie, maar bestaan die moontlikheid dat haar rybewys opgeskort kan word en dat sy boonop ‘n kriminele rekord kan kry. 

Artikel 35 van die Wet op Nasionale Padverkeer:

  1. Die term “oorskry” in Artikel 35(1)(aA)(i) en (ii) verwys na ‘n snelheid van 31 km/h of meer bo die voorgeskrewe spoedgrens in ‘n stedelike area en ‘n snelheid van 41km/h of meer bo die voorgeskrewe spoedgrens buite ‘n stedelike gebied of op ‘n deurpad.
  2. Indien jy op heterdaad betrap word wanneer jy een van hierdie oortredings begaan, sal jy in hegtenis geneem word. Dienooreenkomstig sal jy op borgtog vrygelaat word en aangemaan word om op ‘n vasgestelde datum en tyd in die hof te verskyn.
  3. Indien jy nie gestop is deur `n verkeersbeampte nie, sal jy ‘n kennisgewing in die pos ontvang waarin jy verwittig word van ‘n dagvaarding waarin jy gelas word om in die hof te verskyn, welke dagvaarding op ‘n latere stadium persoonlik op jou beteken sal word.

Versuim om in die hof te verskyn ooreenkomstig die kriminele dagvaarding sal lei tot die uitreiking van ‘n lasbrief vir jou  arrestasie. Die Wet vereis dat ‘n persoon skuldig bevind moet word aan ‘n beweerde oortreding voordat enige regsgevolge daaruit voortvloei. Aangesien ‘n snelheid bo die snelheidsgrens soos hierbo aangedui as ‘n kriminele oortreding beskou word, sal die staat bo redelike twyfel moet bewys dat die persoon skuldig is aan sodanige oortreding.

Die opskorting van jou rybewys vir die tydperk soos voorgeskryf in die Wet is nie ‘n opsionele vereiste nie. Dit is ‘n verpligte opskorting vir ‘n tydperk van ses maande in die geval van ‘n eerste oortreding. Waar ‘n persoon skuldig bevind word aan ‘n tweede oortreding kan sy/haar rybewys opgeskort word vir ‘n tydperk van tot vyf jaar en in die geval van die derde of daaropvolgende oortreding, vir tot soveel as tien jaar.

Hoewel baie geregtelike beamptes (landdroste) Artikel 35(3) wyd interpreteer wat betref die opskorting al dan nie van ‘n rybewys, beteken dit nie dat indien opskorting van jou rybewys nadelige gevolge vir jou sal inhou, jou rybewys nie opgeskort sal word nie.

Die eenvoudige beginsel geld: Spoed mag dramatiese gevolge vir jou inhou. Die dae van bloot net jou boete by die naaste verkeersdepartement betaal, is verby.

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.