Monthly Archives: June 2014

Can you apply for a protection order against domestic violence, and what is the meaning of a “domestic relationship”?

A_B1The Domestic Violence Act 116 of 1998 (“the Act”), came into operation on 15 December 1998. The purpose of this Act is to protect victims of domestic abuse. It sets out the procedure for a person to apply to court for a protection order.

Any person applying for this order is referred to as the “complainant” and the person that committed an act of domestic violence is referred to as the “respondent” by the Act.

There is a whole list of what is considered to be an act of domestic violence, and it is not limited to physical violence. Other acts of violence such as emotional, verbal, physiological, economic and sexual abuse are all deemed acts of domestic violence. The list extends the protection to intimidation, harassment, stalking and damage to property.

A “complainant” is any person (including a child in the care of the person), who:

  1. is or has been in a domestic relationship with a respondent and;
  2. who is or has been subjected or allegedly subjected to an act of domestic violence.

The Act requires that the complainant and the respondent have to be or should have been in a domestic relationship. The Act defines a domestic relationship as follows:

“domestic relationship” means a relationship between a complainant and a respondent in any of the following ways:

  1. they are or were married to each other, including marriage according to any law, custom or religion; 
  1. they (whether they are of the same or of the opposite sex) live or lived together in a relationship in the nature of marriage, although they are not, or were not, married to each other, or are not able to be married to each other; 
  1. they are the parents of a child or are persons who have or had parental responsibility for that child (whether or not at the same time); 
  1. they are family members related by consanguinity, affinity or adoption; 
  1. they are or were in an engagement, dating or customary relationship. including an actual or perceived romantic, intimate or sexual relationship of any duration; or 
  1. they share or recently shared the same residence. 

The Act casts the protective net very wide, if the definitions of both domestic violence and domestic relationship are considered.

Recently, the Supreme Court of Appeal delivered a judgement that specifically dealt with the interpretation of the definition of a domestic relationship in the Act. In Daffy vs Daffy (2012) 4 ALL SA 607 (SCA) the court held that the concept of “family” in section 1(x)(d) is extremely wide. More specifically, it was found that the definition of a domestic relationship is written poorly, and that the Act does not give a precise meaning in the definition.

The court held that the Act therefore has to be interpreted in order to clearly define the concepts of “domestic relationship”, “family” and “domestic violence”. In the interpretation of legislation, and this Act specifically, the underlying purpose of the statutory provisions has to be carefully considered and kept in mind. In other words, the reason why this Act was passed by government should be taken into account.

The court considered all the surrounding circumstances to determine whether the complainant’s health, safety and well-being were threatened by the respondent’s acts.

In the judgement, the court remarked on other cases where it was held that a domestic relationship involves persons sharing a common household (people living together under one roof). However, the court held that the legislature must have intended a wider definition, but not so wide as to include a mere blood relationship.

The implication of this judgement is far-reaching.

Every matter will have to be individually considered and the relevant factors taken into account. The definitions in the Act can no longer be interpreted as literally as before the Daffy-judgement.   Every court will have to use its discretion to decide whether the persons are indeed in a domestic relationship and can no longer accept that once they fall under the definition, the Act shall apply mutatis mutandis.

Domestic violence reports will have to be considered more carefully, as the complainant and respondent might not be in a domestic relationship and therefore the Act cannot apply. Those who investigate the claims of domestic violence will have to be alert and attentive to the narrower definition and ensure that the parties are indeed in a “domestic relationship”.

If you are a victim of domestic abuse and require a protection order for your own physical and emotional well-being, you should obtain legal advice sooner rather than later. Assistance by an attorney or legal aid clinic in the correct application for a protection order will ensure that the requirements are duly met and that the necessary and correct information be noted in the application.

A victim may also approach the court in his or her personal capacity. The clerks of the domestic violence court will assist you and should be friendly, empathetic and well versed in the requirements of the legislation.

It is of equal importance to obtain legal advice and representation if a protection order is sought against you, particularly as the process is sometimes abused and because of the dire consequences such an order can have on the criminal record of the respondent.

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice.

Kansellasie van daardie gimnasiumkontrak

A_B2Almal van ons het al Nuwejaarsvoornemens gemaak. Hierdie jaar gaan ek begin oefen, gesond eet, minder tyd op kantoor bestee en meer tyd met die gesin deurbring. Om jou voorneme uit te voer, sluit jy dadelik na terugkeer van jou Desembervakansie by die plaaslike gimnasium aan.  Dit pla nie eers of die kontrak vir twee, drie of selfs vier jaar is nie. Hierdiejaar gaan jy by daardie voorneme hou!

Met die aanbreek van die winter bestee jy al hoe meer tyd op kantoor en voor die kaggel en minder tyd in die gimnasium. Teen Augustus herken jy die debietorder van die gimnasium op jou bankstaat, terwyl jy goed weet dat jy twee maande laas by die gimnasium was.

Die Wet op Verbruikersbeskerming (“die wet”) beperk die effek van ‘n vastetermynkontrak wat ‘n outomatiese hernuwingsklousule vir ‘n verdere vaste termyn bevat. Aangesien die wetgewer wye betekenis heg aan die terme goedere (“goods”) en dienste (“services”) sal die meerderheid vastetermynkontrakte binne die reikwydte van die wet val. Artikel 16 van die wet maak voorsiening daarvoor dat enige verbruiker ‘n langtermynkontrak kan kanselleer met skriftelike kennisgewing van twintig besigheidsdae, tensy die kontrak tussen twee juridiese persone is.

Die wet maak vervolgens voorsiening vir ‘n redelike kansellasieboete (“reasonable cancellation penalty”) wat deur die verbruiker aan die diensverskaffer betaal moet word weens die kansellasie van die vastetermynkontrak. Wat ‘n redelike kansellasieboete behels, sal afhang van die tipe en aard van die kontrak.

Lester Timothy van Deneys Reitz Prokureurs gebruik ‘n voorbeeld wat by die meeste van ons aanklank sal vind. ‘n Verbruiker sluit ‘n tweejaarkontrak met ‘n selfoondiensverskaffer. ‘n Selfoon word gelyktydig aangekoop, die koopprys waarvan maandeliks oor die tweejaartermyn afbetaal moet word. Die diensverskaffer het dus ‘n uitgawe aangegaan wat betref die selfoon.  Sou die verbruiker die kontrak kanselleer, is dit derhalwe aanvaarbaar dat die diensverskaffer die uitstaande balans van die selfoon as ‘n redelike kansellasieboete hef ten einde sy onkostes te verhaal.

Waar ‘n verskaffer geen noemenswaardige ekstra koste moet dra as gevolg van kansellasie van die kontrak nie sal die verskaffer afslag aan die verbruiker moet gee ten einde ‘n redelike kansellasieboete vas te stel.

Jy kan dus die gimnasium nader en skriftelik twintig werksdae kennis gee van jou voorneme om die kontrak te kanselleer. Afhangend van die bewoording in die kontrak en die oorblywende  kontraktermyn, sal jy ‘n redelike kansellasieboete moet betaal. Aangesien die gimnasium nie beduidende ekstra koste aangegaan het as gevolg van die kansellasie nie, sal jy geregtig wees op ‘n afslag op die oorblywende termyn van die kontrak.

Onderhandel oor die kansellasieboete met die gimnasium. Jy sal verras wees wat ‘n onmiddellike betaalaanbod as ‘n kansellasieboete kan vermag. En koop eerder hardloopskoene volgende jaar, selfs al is hulle duur. Hulle sal geduldig in jou klerekas wag tot die volgende Nuwejaarsdag …

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

Verkoop van onroerende eiendom en die Nasionale Kedietwet

A_B3Met die verkoop van onroerende eiendom gebeur dit dikwels dat die partye ooreenkom dat die koopprys afbetaal word. Die koopprys sal dan in paaiemente betaal word en die verkoper sal van tyd tot tyd rente hef op die uitstaande bedrag. Die partye kan selfs ooreenkom om ‘n verband op die eiendom te registreer as sekuriteit vir die afbetalingsreëling.

Wat die partye egter nie in gedagte hou nie, is dat daar dan ‘n kredietooreenkoms tot stand kom soos gedefinieer in die Nasionale Kredietwet (hierna genoem die Wet) en dat in sekere omstandighede die verkoper verplig sal wees om as kredietverskaffer te registreer.

Om te bepaal of die Wet van toepassing sal wees op die transaksie en verder of die verkoper as ‘n kredietverskaffer moet registreer, sal ‘n mens die volgende versigtig moet oorweeg:

  1. Die Wet is van toepassing op alle skriftelike kredietooreenkomste waar die partye op armlengtegrondslag kontrakteer.
  2. Armlengte transaksies word nie in die Wet omskryf nie, maar dit sluit byvoorbeeld transaksies uit waar natuurlike persone wat in familieverwantskap met mekaar staan en interafhanklik is van mekaar of waar die een van die ander afhanklik is, en ook transaksies waarin elke party nie onafhanklik is van die ander en gevolglik nie noodwendig daarna streef om die grootste moontlike voordeel uit die transaksie te verkry nie.

Die wet is nie van toepassing nie waar:

  • Die verbruiker ‘n regspersoon is wie se jaarlikse omset of batewaarde meer as R1m is;
  • Die koper die Staat of ‘n orgaan van die Staat is;
  • ‘n “Groot” ooreenkoms (bv. ‘n verband van meer as R250 000) aangegaan word met ‘n regspersoon wie se batewaarde of jaarlikse omset minder as R1m is.

‘n Kredietooreenkoms sluit in ‘n kredietfasiliteit, ‘n krediettransaksie en ‘n krediet-waarborg  of ‘n kombinasie daarvan. Die relevansie is dat:

  • ‘n Kredietfasiliteit vereis dat fooie en rente betaal moet word;
  • ‘n Krediettransaksie nie noodwendig vereis dat rente of fooie betaalbaar is nie;
  • ‘n Afbetalingsooreenkoms sal kwalifiseer as ‘n krediettransaksie. ‘n Afbetalings-ooreenkoms is slegs op die verkoop van roerende eiendom van toepassing;
  • ‘n Krediettransaksie ook enige ander ooreenkoms insluit waarkragtens betaling uitgestel is en fooie en rente gehef word.

‘n Verband kwalifiseer as ‘n krediettransaksie [Artikel 8(4)(d)] en die belangrikheid hiervan is dat die Wet ‘n verband definieer as “‘n pand van onroerende eiendom wat as sekuriteit dien vir die verbandooreenkoms”. ‘n Verbandooreenkoms word gedefinieer as “‘n kredietooreenkoms wat gesekureer word deur die pand van onroerende eiendom.”

Artikel 40 van die Wet bepaal dat ‘n kredietgewer moet registreer as ‘n kredietverskaffer indien hy in meer as 100 kredietooreenkomste die kredietverskaffer is of waar die totale hoofskuld verskuldig aan die kredietverskaffer die bedrag van R500 000 oorskry. Die uitgestelde betalingsbedrag wat nie fooie of rente insluit nie, staan bekend as die hoofskuld.

Dit is dus duidelik dat as ‘n persoon sy onroerende eiendom verkoop aan ‘n individu (en die koper nie ‘n lening van ‘n bank verkry nie) en die partye ‘n verband op die eiendom registreer as sekuriteit, die verkoper as kredietverskaffer moet registreer, tensy die hoofskuld minder as  R500 000 is of die koper ‘n regspersoon is en die hoofskuld meer as R250 000 is.

Indien die verkoper nie geregistreer het nie, kan die implikasies daarvan vir die verkoper verreikende gevolge inhou aangesien die ooreenkoms nietig kan wees. In so ‘n geval sal die hof moet beveel dat:

  1. Die kredietooreenkoms nietig is vanaf die datum waarop die ooreenkoms aangegaan is;
  2. Die kredietverskaffer alle bedrae wat reeds betaal is kragtens die ooreenkoms met rente aan die verbruiker moet terugbetaal;
  3. Alle regte van die verkoper ingevolge die kredietooreenkoms om uitstaande bedrae te vorder, gekanselleer word of verbeurd verklaar word aan die Staat.

Die aansoekvorm om te registreer as ‘n kredietverskaffer kan gevind word op die webwerf van die Nasionale Kredietreguleerder (NKR) en so ook die berekening van die registrasiegeld wat betaalbaar is aan die NKR. Indien die verkoper nie reeds met die sluit van die lenings-ooreenkoms geregistreer het nie, laat die Wet hom toe om dit binne 30 dae na sluiting van die ooreenkoms te doen.

Verkopers moet versigtig wees wanneer hierdie tipe ooreenkomste aangegaan word, aangesien nie-nakoming van die vereistes van die Wet hulle duur te staan kan kom.

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.