Category Archives: Defamation

Can someone record me without my permission?

Over the past few months, we have seen videos being posted on social media of physical altercations, poor service delivery and racial slurs, but the victims of the videos and audible recordings are usually unaware that they are being recorded. The recordings are conducted without their permission and then shared. But is someone allowed to record you without being granted permission and the share those recordings?

Audio recording

Audio recording includes the recording of conversations conducted over the phone, recording someone speaking to a room full of people, and recording a direct conversation, without the other party’s permission. Recording without consent is against the law, unless

  • You are party to the communication;
  • You have written permission of one of the parties to the conversation;
  • The recording is in connection with the carrying on of business.

Direct video recording

This is the recording of a person with whom you are having a face-to-face conversation. The video taping of someone without their consent is permissible because you are party to the conversation, much like audio recordings. Recording an altercation between you and someone else, or recording an altercation at an airport is legal due to where the conversation is occurring – a public place.

Section 4 of the Regulation of Interception of Communications and Provision of Communication-Related Information Act 70 of 2002 (RICA) defines that a person is party to the conversation if they are in audible presence of the conversation. If you are in an altercation in a vicinity where other people can hear you, they are permitted to film because they are party to the altercation, therefore in direct communication with you.

Indirect video recording

Indirect communication is a much wider category, which includes data, speech and moving images. Skype conversations, although they appear to be face-to-face, are included as indirect communication because it is communication through an online telecommunications service. Thus, you would need to either be one of the parties in the engagement, or have been given consent from one of the parties to record the video/messages.

When is it illegal?

  • If the recording is through an interceptive method such as “bugging” or a “tapping” a device;
  • Hiding to spy on one of the parties for recording purposes, due to the parties being unaware of your presence;
  • When you are in no way party to the conversation. Being party to the conversation is if you are the sender, the recipient, or any person included in the communication.

Exception: RICA permits recordings carried out by law enforcement personnel in certain circumstances.

References:

  • Kevin Illes, A. (2017). Legal implications of secret recording. [online] Moneyweb. Available at: https://www.moneyweb.co.za/archive/legal-implications-of-secret-recording/ [Accessed 15 Jun. 2017].
  • Writer, S. and Writer, S. (2017). When you can – and can’t – legally record someone in South Africa. [online] Businesstech.co.za. Available at: https://businesstech.co.za/news/general/167107/__trashed-65/ [Accessed 15 Jun. 2017].

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice. Errors and omissions excepted (E&OE)

Wees versigtig wat jy se of skryf

Die skending van iemand se naam is deesdae ‘n ernstige oorweging tydens interaksie met die skryf van briewe, e-posse en algemene gesprekke. ‘n Eiser moet eerstens bewys dat die kommentaar wat oor hom of haar gemaak is, gepubliseer is (geopenbaar aan iemand anders as die eiser) en tweedens dat die kommentaar prima facie lasterlik tot sy reputasie is. Sodra dit bepaal is, berus die onus (bewyslas) op die verweerder om te bewys dat sy optrede nie onregmatig was nie (m.a.w. sonder opset).

Onregmatigheid is gebaseer op opset in teenstelling met nalatigheid. Selfs waar dit vasstaan dat die verweerder onregmatig opgetree het, mag hy steeds ander verwere hê soos:

  1. Dat die woorde die waarheid is;
  2. Dat die kommentaar in openbare belang is;
  3. Dat die kommentaar slegs ‘n opinie was en nie as ‘n feit weergegee is nie;
  4. Dat die kommentaar billik was onder die omstandighede;
  5. Dat die kommentaar gemaak is onder omstandighede van gekwalifiseerde privilegie, byvoorbeeld waar iemand ‘n plig het en die ontvanger ‘n plig het om daarvan kennis te neem.

Die feit dat die kommentaar die waarheid is, beteken nie dat dit nie skending is nie. Die toets om die skendingswaarde te bepaal, is of die redelike persoon van gewone intelligensie dit as neerhalend sou verstaan het. Die verweerder kan slaag met sy verweer dat sy kommentaar billik en in openbare belang was, mits daar geen element van opsetlikheid in is nie. Die eiser hoef maar slegs te bewys dat die verklaring prima facie op ‘n skending van sy reputasie neerkom en dat dit gepubliseer is.

Publikasie kan teenoor ‘n spesifieke persoon of binne hoorafstand van die algemene publiek plaasvind, en dit word as materieel beskou as dit hoorbaar is aan ander of onder die publiek versprei word soos in ‘n boek, plasings op webtuistes, of bulletinborde op die Internet.

Die onus rus op die verweerder om sy  verdediging op ‘n balans van waarskynlikhede te bewys. Wat dit beteken, is dat die twee weergawes oorweeg moet word en die hof besluit dan op die mees waarskynlike weergawe onder die omstandighede. Wanneer die hof egter nie kan besluit watter weergawe die waarheid is nie en waar dit as verdediging geopper is, sal die verweerder nie met sy verdediging slaag nie.

In ‘n demokrasie is kritiek, ondeurdagte beskuldigings en insinuasies – soms onbillik en ongegrond – deel van die politieke speelveld, en regdenkendes in ‘n gemeenskap dink gewoonlik nie minder van politici wat die onderwerp van sulke kommentaar deur opposisiepartye of politieke kommentators is nie. Die konteks veroorsaak dalk dat wat andersins lasterlik sou wees, niks meer as misbruik is nie. Die howe laat baie grasie toe vir politieke debat en politici behoort nie oorhaastig te reageer nie. Nietemin is dit belangrik dat howe toegewings maak, maar nie immuniteit gee nie en dat daar beperkings is: enige toegewing behoort vir politieke inligting, aktiwiteite of sake wat verband hou met die land se politiek te wees, maar nie meer as dit nie, en onderskeid moet ook getref word tussen ongevraagde aanvalle op die integriteit en reputasie van politici en ‘n aanval op iemand se politieke sienings, beleid en optrede. Die howe moet die waardes van openheid, deursigtigheid en rekenskap toepas, en tog steeds integriteit en privaatheid beskerm. Dit blyk dat die grense oorskry word waar bymotiewe of eeneerbare gedrag ter sprake is.

Verwysings:

Law of South Africa, Volume 8(1) – Second Edition Volume
Delta Motor Corporation (Pty) Ltd, vs Van der Merwe, 2004 (6) SA 185 (SCA)
Constitution of the Republic of SA, 1996 ss 10 and 16
National Media Ltd vs Bogoshi, 1998 4 All SA 347 (SCA)

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.

Wees versigtig wat jy sê of skryf

A_2BDie wet van naamskending poog om balans te vind tussen die eiser se reg op reputasie, en ‘n verweerder se reg op vryheid van uitdrukking – twee regte wat deur beide die gemenereg en in die Grondwet erken word. Die skending van iemand se naam is deesdae ‘n ernstige oorweging tydens interaksie met die skryf van briewe, e-posse en algemene gesprekke. ‘n Eiser moet eerstens bewys dat die kommentaar wat oor hom of haar gemaak is, gepubliseer is (geopenbaar aan iemand anders as die eiser) en tweedens dat die kommentaar prima facie lasterlik tot sy reputasie is. Sodra dit bepaal is, berus die onus (bewyslas) op die verweerder om te bewys dat sy optrede nie onregmatig was nie (m.a.w. sonder opset).

Onregmatigheid is gebaseer op opset in teenstelling met nalatigheid. Selfs waar dit vasstaan dat die verweerder onregmatig opgetree het, mag hy steeds ander verwere hê soos:

  1. Dat die woorde die waarheid is;
  2. Dat die kommentaar in openbare belang is;
  3. Dat die kommentaar slegs ‘n opinie was en nie as ‘n feit weergegee is nie;
  4. Dat die kommentaar billik was onder die omstandighede;
  5. Dat die kommentaar gemaak is onder omstandighede van gekwalifiseerde privilegie, byvoorbeeld waar iemand ‘n plig het en die ontvanger ‘n plig het om daarvan kennis te neem.

Die feit dat die kommentaar die waarheid is, beteken nie dat dit nie skending is nie. Die toets om die skendingswaarde te bepaal, is of die redelike persoon van gewone intelligensie dit as neerhalend sou verstaan het. Die verweerder kan slaag met sy verweer dat sy kommentaar billik en in openbare belang was, mits daar geen element van opsetlikheid in is nie. Die eiser hoef maar slegs te bewys dat die verklaring prima facie op ‘n skending van sy reputasie neerkom en dat dit gepubliseer is.

Publikasie kan teenoor ‘n spesifieke persoon of binne hoorafstand van die algemene publiek plaasvind, en dit word as materieel beskou as dit hoorbaar is aan ander of onder die publiek versprei word soos in ‘n boek, plasings op webtuistes, of bulletinborde op die Internet.

Die onus rus op die verweerder om sy  verdediging op ‘n balans van waarskynlikhede te bewys. Wat dit beteken, is dat die twee weergawes oorweeg moet word en die hof besluit dan op die mees waarskynlike weergawe onder die omstandighede. Wanneer die hof egter nie kan besluit watter weergawe die waarheid is nie en waar dit as verdediging geopper is, sal die verweerder nie met sy verdediging slaag nie.

In ‘n demokrasie is kritiek, ondeurdagte beskuldigings en insinuasies – soms onbillik en ongegrond – deel van die politieke speelveld, en regdenkendes in ‘n gemeenskap dink gewoonlik nie minder van politici wat die onderwerp van sulke kommentaar deur opposisiepartye of politieke kommentators is nie. Die konteks veroorsaak dalk dat wat andersins lasterlik sou wees, niks meer as misbruik is nie. Die howe laat baie grasie toe vir politieke debat en politici behoort nie oorhaastig te reageer nie. Nietemin is dit belangrik dat howe toegewings maak, maar nie immuniteit gee nie en dat daar beperkings is: enige toegewing behoort vir politieke inligting, aktiwiteite of sake wat verband hou met die land se politiek te wees, maar nie meer as dit nie, en onderskeid moet ook getref word tussen ongevraagde aanvalle op die integriteit en reputasie van politici en ‘n aanval op iemand se politieke sienings, beleid en optrede. Die howe moet die waardes van openheid, deursigtigheid en rekenskap toepas, en tog steeds integriteit en privaatheid beskerm. Dit blyk dat die grense oorskry word waar bymotiewe of eeneerbare gedrag ter sprake is.

Verwysings:

Law of South Africa, Volume 8(1) – Second Edition Volume
Delta Motor Corporation (Pty) Ltd, vs Van der Merwe, 2004 (6) SA 185 (SCA)
Constitution of the Republic of SA, 1996 ss 10 and 16
National Media Ltd vs Bogoshi, 1998 4 All SA 347 (SCA)

Hierdie artikel is ‘n algemene inligtingstuk en moet nie gebruik of staatgemaak word op as professionele advies nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of vir enige verlies of skade wat voortspruit uit vertroue op enige inligting hierin nie. Kontak atyd jou regsadviseur vir spesifieke en gedetailleerde advies.